Masalı sesli dinleyin:
Bir varmış, bir yokmuş. Gökyüzünün en yüksek, en lacivert köşesinde yaşayan minicik bir yıldız varmış. Bu yıldızın adı Pırıltı’ymış. Pırıltı diğer yıldızlar kadar büyük değilmiş ama kocaman, sevgi dolu bir kalbi varmış. Her gece gökyüzünden yeryüzüne bakar, beşiklerinde mışıl mışıl uyuyan bebekleri izlemeyi çok severmiş.
Bir gece, Pırıltı gökyüzündeki en tatlı, en bilge kişi olan Ay Dede’nin yanına gitmiş. “Ay Dede,” demiş heyecanla, “Ben de yeryüzündeki minik bebeklere yardım etmek istiyorum. Onların güzel rüyalar görmesi, hemen uykuya dalması için ne yapabilirim?”
Ay Dede tonton yanaklarıyla gülümsemiş, gümüş rengi sakalını sıvazlamış ve yumuşacık bir sesle cevap vermiş: “Doğanın ninnisini öğrenmelisin küçük Pırıltı. Kapat gözlerini ve yeryüzünü dinle.” Pırıltı o gece ışığını biraz kısmış, gözlerini kapatmış ve dünyayı dinlemeye başlamış. Gecenin içinde çok güzel sesler saklıymış:
Önce ormandan esen ılık ve hafif rüzgarı duymuş: “Şşşşş, şşşşş…”
Sonra sakin sakin akan küçük derenin ninnisini duymuş: “Şıp şıp, şıp şıp…”
En sonunda ağaçlardaki uykulu yaprakların sesini duymuş: “Hışır hışır, hışır hışır…”
Pırıltı bu sesleri çok sevmiş. Kendi yumuşak, sarı ışığını bu seslerle birleştirmeye karar vermiş. Rüzgar şşşş diye eserken o da tatlı tatlı parlamış. Dere şıp şıp akarken o da neşeyle göz kırpmış. O gece yeryüzündeki tüm bebekler, gökyüzünde onlara gülümseyen bu tatlı yıldızı hissetmişler. Pırıltı’nın yumuşacık ışığı perdelerin arasından süzülüp odalarına dolmuş ve onlara usulca fısıldamış:
“İyi geceler küçük bebek. Kapat güzel gözlerini, tatlı rüyalara dal. Ben sabaha kadar buradayım, seni bekleyeceğim.” Bunu duyan bütün bebekler, Pırıltı’nın huzur veren ışığıyla derin, sıcacık bir uykuya dalmış. Gökyüzündeki tüm yıldızlar onların rüyalarına eşlik etmiş.
Gökten üç elma düşmüş; biri bu masalı anlatanın, biri mışıl mışıl uyuyan minik bebeğin, diğeri de pırıl pırıl parlayan yıldızın başına. Tatlı rüyalar…